Noa en Kathleen kwamen zo’n drie jaar geleden bij BlinkOut Mechelen terecht. Noa zocht toen ondersteuning en schreef zich in voor een workshop rond HSP. Kathleen kwam mee als steun, zonder te weten dat BlinkOut ook voor haar veel zou betekenen. Ondertussen zijn ze niet meer weg te denken uit het BlinkHuis. Wat begon met herkenning, veiligheid en samen workshops volgen, groeide uit tot CREA: een plek waar mensen samen creatief bezig zijn, kunnen proberen, delen en leren zonder oordeel.
In dit interview vertellen ze samen over thuiskomen, gezien worden, grenzen leren kennen, teruggeven en de zaadjes die bij BlinkOut geplant worden.
1. Wat is jouw naam en connectie met BlinkOut? Hoe ben je hier terechtgekomen, en hoe lang geleden was dat?
Kathleen: Mijn naam is Kathleen en ik ben hier eigenlijk terechtgekomen via Noa. Hij is beperkt in oriëntatie en wilde graag iets komen volgen. Ik ben toen meegekomen als logistieke steun, om hem een plezier te doen. Wij kennen elkaar sinds het huwelijk van mijn dochter, zo’n zes of zeven jaar geleden.
Noa: Ik ben Noa. We zijn zo’n drie jaar geleden bij BlinkOut terechtgekomen. Ik was toen eerstelijnspsychologie aan het opzoeken en heb me ingeschreven voor de workshop HSP, hoogsensitief persoon. Ik wist niet of het iets voor Kathleen zou zijn, maar ze kwam toch mee om mij te steunen. Ondertussen kunnen we eigenlijk niet zeggen wie er nu het meeste aan BlinkOut Mechelen heeft gehad.
Kathleen: Het valt niet te beschrijven of te meten, maar voor mij is het een van de beste keuzes die ik in mijn leven gemaakt heb.
2. Wat maakte dat je bij BlinkOut een plek gevonden hebt?
Kathleen: BlinkOut straalt voor mij nog altijd uit: je mag zijn wie je bent, met al je ups en downs en met al je drempels. Waar mogelijk zoeken ze samen met jou naar oplossingen. Ze helpen je omgaan met je drempels, in kleine stapjes en op je eigen tempo. Zeker als je kijkt naar hoe lang wij hier al mogen rondhobbelen.
Noa: Voor mij waren de herkenning van mijn drempels bij anderen en de erkenning van mijn struggles heel belangrijk. Tijdens mijn zoektocht naar een eerstelijnspsycholoog maakte ik een afspraak met luisteraar Danny, en dat was echt thuiskomen. Eindelijk iemand die naar mij luisterde. Voor de eerste keer in mijn leven kon ik mijn verhaal volledig vertellen. Dat iemand gewoon zat te luisteren en interesse had, deed veel. Daarna is de bal aan het rollen gegaan. Ik begon te kijken welke workshops ik bij BlinkOut kon volgen en kwam zo terecht in het HSP-traject. Dat was niet vanzelfsprekend: ik kwam toen niet buiten, liep met een rollator en alleen de bus nemen was al een grote drempel. Kathleen en ik volgden samen workshops en ik voelde al snel veel herkenning bij andere deelnemers. Merken dat anderen tegen dezelfde dingen aanbotsten, en dat ik geen weerstand kreeg wanneer het mij te veel werd, gaf mij een enorm gevoel van veiligheid.
Noa: Zo zijn wij uiteindelijk samen CREA beginnen geven. Dat was eigenlijk ons labo na ons traject.
Kathleen: Wij zaten hier toch altijd te haken.
Noa: Haken hielp mij om mij te concentreren en in het begin ook om de drempel te overkomen. Het kalmeerde mij. Kathleen had ook vaak iets creatiefs bij voor tussendoor of achteraf.
Kathleen: Geduld is niet mijn sterkste kant, maar ik probeer daaraan te werken. Ik hou niet van tijd verliezen, dus ik deed vaak iets, zoals haken. Als ADHD’er merk ik dat dat ook veel positieve dingen met zich meebrengt.
We haakten hier veel samen en op een bepaald moment vroegen mensen ons om daar iets rond te doen. Ik volgde ook de Handleiding, ondertussen al drie keer. De evolutie die je bij jezelf ziet, is ongelooflijk. Ik ben écht een ander mens geworden.
3. Als je BlinkOut aan iemand zou moeten uitleggen in twee zinnen: wat zeg je dan?
Noa: Een plek waar je kan thuiskomen en 100% jezelf kan zijn. Toen ik hier toekwam voor mijn eerste gesprek bij Danny, was ik nog een vrouw. Ik heb hem toen alles verteld en heb nooit iets negatief gevoeld. Ook niet toen ik in transitie ging en ze mij hier hebben zien transformeren. Ze hebben mij altijd gesteund. Ik heb dat hier gedurfd, omdat ik meteen de veiligheid vond die ik nodig had.
Kathleen: Het was ongelooflijk hoe hartelijk ze daarmee zijn omgegaan. Zowel het personeel als alle vrijwilligers. Dat was prachtig om te zien.
4. Wat is jouw rol of engagement hier, en wat haal je daaruit?
Kathleen: Wij zijn de stichters van CREA en halen daar enorm veel voldoening uit. Het gevoel dat je met kleine stukjes de wereld een beetje beter maakt, dat is heel waardevol. Je geeft verbinding hier een platform, samen met mensen die dat ook willen en daar klaar voor zijn.Wat je hier krijgt, kan de best betaalde job je niet geven. Het voelt als een gekozen familie. De connecties die je hier ziet groeien, zijn echt mooi. Er ontstaan echte vriendschappen. Ik kan mij niet voorstellen dat ik de mensen die ik hier heb leren kennen, niet meer zou zien. Hier worden veel zaadjes geplant. BlinkOut is voor mij een beetje zoals een serre: een plek waar zaadjes kunnen wortelen en sterker worden, zodat ze op een bepaald moment klaar zijn voor de buitenwereld.
Noa: Ik heb ontdekt dat je met je eigen verhaal ook mensen kan helpen. Gewoon door je verhaal te vertellen, niet per se met de bedoeling om zelf hulp te krijgen, maar omdat het anderen iets kan geven. Ik wil dat nu ook teruggeven door mijn verhaal te delen met anderen. Je komt hier met een klein stukje van je verhaal en door op te dagen, kan je daar soms ook iets van loslaten. We hebben veel inspiratie gehaald uit BlinkOut en zijn nu zelfs van plan om in september een opleiding tot ervaringswerker te starten. We hadden nooit gedacht dat we nog iets van werk zouden kunnen doen, laat staan dat we op die manier iets voor anderen zouden kunnen betekenen.
Kathleen: Dankzij BlinkOut zijn er opnieuw perspectieven. Ik wil iets gaan doen dat mij perspectief geeft en dat ik graag doe. Dankzij de labomomenten heb ik ontdekt wat mij ligt, wat ik wel en niet graag doe, en waar mijn grenzen liggen. Wat autonomie echt kan betekenen, in de brede en volledige zin van het woord, heb ik hier geleerd.
5. Wat is je favoriete deel van je opdracht of engagement?
Noa: Het hier zijn. De ontmoeting. Het binnenkomen. En dat er altijd iemand is die de deur voor je open doet.
Kathleen: Moeilijke keuze. Ik denk toch: het welkom voelen. Je komt binnen en je bent gewoon welkom. Dat is een deugd die mij kippenvel geeft. En dat wordt hier op zo’n simpele manier doorgegeven. Ik stuur liefde de wereld in, en ik krijg dat hier terug.
7. Heb je een (BlinkOut)activiteit, hobby of gewoon iets random dat je graag even in de kijker zet?
Kathleen: De CREA natuurlijk. Het prachtige aan die activiteit is dat je heel breed kan gaan. Als je iets wil proberen, kan dat hier. Het leuke is om dingen te kunnen delen, samen te zijn en samen creatief bezig te zijn, in welke vorm dan ook. Ik vind het ook mooi om te zien hoe mensen van elkaar kunnen leren, zonder enig oordeel.
Noa: Voor mij is het verzamelen en bundelen van informatie. Ik heb een workshop geschreven en uitgewerkt. Eigenlijk ben ik alles wat ik geleerd heb uit workshops, en alles wat ik zelf ervaren heb, aan het samenrapen. Nu probeer ik dat in samenhangende gehelen te gieten, om daar op mijn manier iets mee terug te geven.
8. Waar ben jij stiekem een beetje trots op binnen BlinkOut?
Kathleen: Ik ben vooral trots op het parcours van Noa. Maar ook echt wel op mezelf. Je krijgt de tools aangereikt, maar je moet het uiteindelijk zelf vastpakken en het doen. We hebben er al veel zien stoppen; niet iedereen is er op dezelfde manier klaar voor. Beide hebben we niks opgegeven, en dit hebben we echt knap gedaan. De veranderingen die ik bij jou gezien heb, Noa, de tools, het kunnen vooruitgaan en daarin gesteund worden, betekent zoveel voor mij.
Noa: Voor mij hetzelfde, en die dingen durven ook. Het zelf in handen pakken van mijn eigen workshop en dit durven doen bij gekende en ongekende personen in het BlinkHuis. Het feit dat dit me gelukt is, maakt me zo trots.
9. Wat is iets dat jij hier mee helpt mogelijk maken voor anderen, zonder dat je daar veel woorden aan geeft?
Noa: Mensen helpen zien wat hun talenten zijn en wat ze te bieden hebben. En ook: ontdekken waar je zelf controle over hebt. Dat was voor mij een grote ontdekking. Ik heb hier in het BlinkHuis al eens iemand iets aangereikt, en die persoon vertelde mij achteraf hoe hard dat hem op weg had geholpen. Dat ik iets wat mij ooit is aangereikt, en mij zo hard heeft geholpen, nu kan inzetten om hetzelfde voor anderen te doen, vind ik ongelooflijk. Iedereen helpt elkaar hier. Je reikt iets uit, en je krijgt het zo weer terug.
10. Is er nog iets dat je wil meegeven?
Kathleen: Pas op, wij kunnen bezig blijven hé…
Noa: We hebben wel de aspiratie om hiermee bezig te blijven en iets terug te geven aan onze buurt, dichter bij huis. Om ook daar een veilige plek te helpen maken voor anderen. Voor sommigen kan het BlinkHuis namelijk onoverkomelijk ver zijn.
Kathleen: Persoonlijk vind ik dat er in elke gemeente een BlinkHuis zou moeten zijn. Ik geloof dat onze maatschappij dat nodig heeft. Bij ons in Heist bestaat er wel iets, maar dat is maar voor een beperkt aantal personen. Mijn doel voor mijn eindwerk in mijn nieuwe opleiding is om een samenwerking op te zetten met dat huis zelf en met de omliggende gemeenten.
Kathleen: Doen. Bij twijfel: ga.
Interview: Laura Heyrman ✦ Foto: Laura Heyrman ✦ Eindredactie: Graciela Dutrieue