Als Hsp’er heb ik gaandeweg, met vallen en opstaan, prikkels leren te filteren. Voor mij is het een zoektocht, een leerproces, geweest om de vele dagelijkse prikkels (geluiden, bewegingen, stiltes, beelden, …) te kanaliseren.
Eénmaal door dit doolhof heen, ervaar ik mijn hoogsensitiviteit thans niet meer als een onoverkomelijke valkuil maar als een aangename bijkomende persoonlijke vaardigheid. Kleine details in mijn dagelijkse omgeving merk ik op. Vol bewondering kan ik er naar staren, er naar luisteren, intens beleven, …
Mijn fantasie kan dan wel eens op hol slaan. Deze gewaarwordingen inspireren mij om deze bijzondere ervaringen ergens op papier vast te beitelen bij wijze van een gedicht of korte tekst. Ik voel me dan een ‘ special person ‘ die iets unieks gecreëerd heeft. Hoe moedeloos en verward ik destijds was (toen ik nog niet als HSP’er gediagnosticeerd was), thans ervaar ik mijn hoogsensitiviteit als een persoonlijk voordeel , als een genot in mijn leven.
Mijn (over)gevoeligheid voor prikkels leidt wel eens tot komische taferelen; mede aangemoedigd door mijn begripvolle humoristische partner die er open voor staat, die er heeft leren mee omgaan (met vallen en opstaan) en die mij aanvaardt zoals ik ben. ‘ Ik ben zo waar met mijn gat in de boter gevallen. ‘
Met dit kort levensfragment (levensintermezzo) zou ik lotgenoten een hart onder de riem willen steken : geef de moed niet op, blijf geloven in jezelf en hopelijk mogen jullie, net als ik, ooit op een dag jullie hoogsensitiviteit ervaren als een unieke karaktertrek.
E.V.