Blinker in de kijker: Françoise
Wie ben je en hoe ben je bij BlinkOut terechtgekomen?
Mijn naam is Françoise. Mijn connectie met BlinkOut is eigenlijk ontstaan via De Grote Post, waar ik Natalie ontmoette, een van de oprichters van BlinkOut. Natalie zocht toen samen met Simon Mombayou nog vrijwilligers. Ik heb mij aangemeld en ben nu vrijwilliger in De Grote Post, maar ook bij BlinkOut, onder andere bij de Luisterplek en de Stiltekamer.
Wat maakte dat je bij BlinkOut een plek gevonden hebt?
In de eerste plaats mijn interesse in mensen en mijn uitkijken naar wat zij te vertellen hebben.
Ik ben zelf eigenlijk geen babbelaar, al lijkt dat soms misschien wel zo. Ik ben ook heel graag alleen. Er zijn momenten waarop je zelf iets wil vertellen, maar ook momenten waarop je vooral wil luisteren naar het verhaal van andere mensen. Dat kan leerrijk zijn, heilzaam, en soms ook ontspannend.
Wat is jouw rol of engagement bij BlinkOut?
Gewoon proberen te luisteren, zonder oordeel en zonder meteen adviezen te strooien. Gewoon er zijn voor iemand.
Als je BlinkOut aan iemand zou moeten uitleggen in twee zinnen, wat zeg je dan?
BlinkOut is een warme plek waar mensen zich geborgen kunnen voelen. Een plek waar ze over een drempel kunnen stappen en weten: wat we hier vertellen, zijn we even kwijt. Er is niemand die zegt dat we dit of dat moeten doen.
Wat helpt jou op momenten dat het zwaarder wordt?
Zen tekenen. Ik ben daarmee begonnen in coronatijd. Toen we niet buiten mochten, dacht ik: hoe ga ik mijn dagen doorbrengen?
Is er een boek of film die je graag in de kijker zet?
De laatste film die ik zag in de filmclub was Jeune Mères. Ik vond dat een prachtige film. Je ziet hoe die jonge vrouwen voor elkaar opkomen en elkaar helpen in moeilijke, maar ook in blije momenten. En je ziet ook de houding van moeders of familieleden tegenover die meisjes, die op een bepaald moment zwanger geraakt zijn.
Interview en foto: Karen De Looze – Redactie: Graciela Dutrieue