Hoi,
Mijn naam is Kim. Ik volgde in 2025 het Knapp-traject in het Blinkhuis van Mechelen. Ik ben hier terechtgekomen via via op het juiste moment, want voor veel is er een moment dat het het moment is.
Het Knapp-traject bestaat uit vier modules: veiligheid, verbinding, autonomie en competentie. Er is goed over de inhoud van de modules nagedacht. Je krijgt nieuwe tools en informatie over een thema en gaat daar individueel en in groepjes mee aan de slag op een laagdrempelige manier. Nadien is er een deelmoment waar je niet verplicht aan mag deelnemen.
In de module veiligheid is mij de meditatie rond een veilige plek bijgebleven. Ik ontdekte toen dat ik mij vaak niet veilig voel.
Tijdens de module verbinding is de tekst rond zelfnoodhulp blijven hangen met als inleidende zin: “Het is voor ons onmogelijk om iets aan een ander te geven als we het zelf niet hebben.” (Marshall Rosenberg).
Mijn autonomie zit even ver weg. Oh ja, flow!!! Een begrip waar ik ondertussen zelf een PowerPoint presentatie over gegeven heb voor de opleiding die ik volg.
En tijdens de laatste module zijn we onze competenties gaan onderzoeken met behulp van de kaarten van Luk Dewulf. Toen kreeg ik nog enkele talenten van mijn groepje cadeau die ik bij mezelf niet zag. Het was een competentie boost. We zijn die dag allemaal blinkend naar huis gegaan.
Op het einde van het traject wordt er een labomoment geïntroduceerd. Dit is een moment waarop je je verworven of herontdekte competenties mag tonen. Ik koos voor iets schrijven voor het Blinkhuis. Daar ben ik nu mee bezig. Ik heb dit lang uitgesteld, want soms moet iets rijpen. Vandaag dacht ik: Ik begin eraan en ik zie wel.
Vorige week heb ik de volledige module toegepast. Ik ben nogal een opkropper en bleef draaien in mijn gedachten en emoties. Ik heb de giraf bij de nek gegrepen en mijn gevoel durven benoemen. Ik vond het ontzettend spannend, maar er is fijn op gereageerd en door de fijne, zorgende en verbonden reactie durfde ik te gaan kijken naar de spoken in mijn hoofd die al lang hun weg naar buiten zochten. Toen ik ze met wat hulp kon vrijlaten, bleken het echo’s van verhalen uit een ver verleden te zijn.
Ik voel mij nu wat lichter, maar blijf ook wat verdwaasd en met spijt achter: hoe sterk kleuren we of verduisteren we onze realiteit met kronkelige feeën of schimmen? Ik denk dat vele mensen niet door hebben dat hun innerlijke spoken vaak de regie voeren.
Nu ik daarvan bevrijd ben, wil ik mijn innerlijke fee vragen of ze mijn prins op het gevlekte paard wil sturen. Al moet ik dan weer opletten dat ik mij niet laat verleiden door de magie van dromen, want ook daar schuilt weer gevaar er in te verdwalen.
Het Knapp-traject heeft mij persoonlijk geholpen woorden en betekenis te geven aan mijn gedachten, gedragingen en gevoelens, waardoor ook schimmen en feeën aan kracht verliezen en ik een meer gegroeide Kim ben geworden met glitters.
Bedankt BlinkHuis.
Met dank aan Knapper Kim voor deze getuigenis