December 2025 dinsdagmiddag – Blinker Liesbeth bemande net een voormiddag het onthaal om bezoekers van het Blinkhuis in Gent warm te ontvangen. Nu is het mijn beurt om hààr te ontvangen. We zitten samen onder de kleurrijke glas-in-lood-koepel in, voor mij, één van de mooiste ruimtes van dit Blinkhuis: Ochtendzon. Liesbeth is hier een vertrouwd gezicht. Ze is al vele jaren bezoeker, en al bijna evenveel jaren vrijwilliger.
Hoe zou jij BlinkOut omschrijven?
BlinkOut is een plek waar mensen met een kwetsbaarheid terecht kunnen. Je kan er gewoon jezelf zijn. Dat is één van de dingen waar ik zelf nood aan heb, en hier kan dat.
Ik ervaarde BlinkOut onmiddellijk als een plek waar je gewoon mag zijn met hoe je je op dat moment voelt. Elders vind ik dat niet altijd evident.
Hoe heb jij BlinkOut ontdekt?
Ik ontdekte de stiltekamer in Nest (redactie: de voormalige tijdelijke invulling in de oude stadsbibliotheek) via Natalie Deviaene, één van de oprichters van BlinkOut. Ik kende haar al van de Vlaamse Vereniging Autisme. Ik hielp daar al soms mee als stiltebewaarder. Met de verhuis naar het Blinkhuis in de Vlaanderenstraat zat ik op een druk moment in mijn leven, maar uit nieuwsgierigheid sprong ik toch eens binnen. En van het één kwam het ander.
Dan spreken we al over een aantal jaar terug?
Ja, dat klopt. In 2019 was ik zijdelings al een beetje betrokken, maar nog niet als vrijwilliger. Tijdens corona lag alles stil, maar daarna dacht ik: “Nu wil ik het ook in mijn leven inplanten.” Naast stiltebewaarder, kwamen er ook het onthaal en de ambassadeursfunctie bij. En eigenlijk ontferm ik me over heel wat kleine klusjes.
Het voelt goed omdat het organisch gegroeid is. Niet van, “Oké, hier is uw takenpakket.” Eigen tempo en ritme vind ik belangrijk. En als een keer iets niet gebeurt, dan is dat zo. Het is fijn dat er hier op die manier naar gekeken wordt. Op andere plekken in mijn leven ervaar ik dat vaak anders. Zolang ik goed functioneerde, was alles goed. Maar van zodra het lastig werd, voelde ik me afgewezen of werden er veel vragen gesteld.
Stiltebewaarder, onthaal, ambassadeur, wat houdt dit in?
Een stiltebewaarder helpt mee de stiltekamers op externe locaties inrichten. Ik ontvang bezoekers en bewaak mee de rust. Aan het onthaal houd ik o.m. de onthaalmap bij, beantwoord ik vragen van bezoekers en maak hen wegwijs. Als ambassadeur ga ik naar evenementen waar BlinkOut ook aanwezig is. Daar vertel ik mijn verhaal en leg ik de werking van BlinkOut uit. Dat doe ik nu iets minder. In het huis doe ik graag allerhande huishoudelijke taken. Ik loop hier dus wel best veel rond. Met periodes zelfs dagelijks. Hierbuiten werk ik als sociaal werker. Daar komt veel op me af. Dan helpt het dat ik vrijwilligerswerk kan doen dat flexibel is, op mijn eigen tempo, in een setting waar ik ervaar dat ik mezelf kan zijn en dus écht contact kan hebben met mensen.
Zelf ken ik BlinkOut nog maar een half jaar. En nu vraag ik me af: hoe kan dat?
Een stiltekamer wil je natuurlijk niet van de daken schreeuwen (lacht).
Wat doet vrijwilligerswerk hier met jou?
Ik vind er mijn eigen plek en tegelijk kan ik er iets betekenen. Gaandeweg leerde ik hier ook meer mensen kennen. Daar ben ik de meerwaarde van gaan inzien; dat was ik kwijt. Zelf stak ik mensen ook wel eens in een hokje. Ik ontdekte dat iedereen verschillende kanten heeft.
In de buitenwereld moeten we vaak een masker opzetten. Die maskers zijn hier niet nodig. Dat geeft mij comfort en herkenbaarheid. Het maakt dat het ook beter lukt om met de ander om te gaan. Als iemand zegt: “Nu niet”, die duidelijkheid heb ik graag.
Je krijgt eigenlijk heel wat terug van andere mensen. Daardoor begin je jezelf ook anders te bekijken.
Is er een moment of ervaring geweest die je als vrijwilliger of bezoeker heeft geraakt?
Ik was heel verrast door de “Ge zijt niet alleen-sessies” (terugkerend panelgesprek in BlinkOut rond een bepaald thema), door de betekenis en het belang van ervaringsdeskundigheid voor mijn eigen verhaal. Het gaat dan niet enkel over de uitleg van professionelen, maar ook over mensen die het geleefd hebben en wat het met hén doet. De verbondenheid die je dan ervaart, is uniek. Ik zei tijdens dat eerste panelgesprek tegen mezelf: “Dit ik moet ik blijven doen!”
“BlinkOut sloopt overal waar we komen, met zachte kracht, onzichtbare drempels tussen mensen. Drempels die echte verbinding in de weg staan. Vanuit de expertise van mensen met onzichtbare drempels maken we de samenleving toegankelijker.” Ik vond deze missie op de website. Hoe heeft BlinkOut dit voor jou persoonlijk kunnen realiseren?
Het blijven écht niet gewoon woorden. Het feit dat wij dit gesprek kunnen hebben over dit thema, tussen ons twee, ieder met ons eigen talent, in deze rustige ruimte. Dan ervaar ik minder drempels. Ook in mijn gezin durf ik nu schuldvrij mijn eigen ruimte innemen. Voordien voelde ik me de uitzondering. Dus dat is toch wel een positieve evolutie.
Op de werkvloer vind ik het moeilijker om dit te realiseren. Daar liggen nog uitdagingen.
Wat zijn de moeilijke dingen aan vrijwilligerswerk voor jou?
Soms worstel ik met wat als vrijwilliger tot mijn taak behoort en wat niet. Wanneer er iets verandert, is het niet evident om mijn plaats daarin te vinden. Bijvoorbeeld, hoe ver kan ik gaan bij de inrichting van een stiltekamer, wacht ik de instructies van de vaste personeelsleden af, neem ik zelf initiatief? Maar ik kan dan aangeven wanneer ik onzeker ben of het niet weet. Er wordt niet raar gekeken en je hoeft je niet verder te verantwoorden.
Heb je al eens iets verrassends meegemaakt tijdens je vrijwilligersopdracht?
Vorige week nog. Er kwam een vrouw binnen en ze was er zó van overtuigd dat dit een uitzendkantoor was. “Ah ja, door Samen Anders Werken (een jaarlijkse inspiratiedag en netwerkmoment)”.
Dat vond ik verrassend, maar tegelijk ook de start van een fijn gesprek. Ik legde haar uit waar BlinkOut voor staat en gaf ook een rondleiding, van de crea bijeenkomsten tot de stiltekamers. Die laatste vond ze héél interessant. Ik heb haar sindsdien nog niet teruggezien. Maar wie weet…
Misschien was het een excuus voor haar om hier binnen te stappen?
En dat is ook het mooie. Dat mensen, om wat voor reden ook, hier toevallig eens binnenstappen en dan zien wat het allemaal kan bieden. Het is niet afgelijnd. Er kan hier zeer veel: crea, workshops, gewoon zijn, … Er zal voor iedereen wel wat passen. En dat kan ook veranderen. In het begin had ik veel aan de stiltekamer terwijl ik nu liever bezig ben. Ook aan de onthaaltafel zit ik niet zo vaak stil. Ik loop vaak rond om klusjes te doen. In het verleden heb ik hier veel workshops gevolgd, maar dat doe ik momenteel niet.
Als je zou dromen, hoe ziet BlinkOut er voor jou dan binnen 10 jaar uit?
Er zou méér van BlinkOut mogen zijn. De stilteplekken bijvoorbeeld. In de zomer zijn er genoeg parkjes en stilteplekjes te vinden, maar in de winter vormt dat een uitdaging. BlinkOut organiseert al stilteplekken op locatie, maar dit mag zeker nóg meer zodat we niet standaard op de wc moeten vluchten als we overprikkeld zijn (lacht). Dat hoeft geen grote inspanning te zijn, gewoon een rustige plek waar je comfortabel kan zitten zonder aangesproken te worden. Zonder “hét moet”. En ook de workshops mogen wat mij betreft nog verder verspreid worden.
Ook al staat er in de missie “drempels wegnemen”, toch heeft BlinkOut ook een mentale en fysieke barrière. Wat zou je tegen mensen zeggen die twijfelen om hier over de drempel te stappen?
Niet zozeer veel zeggen. Gewoon: “Zet je. Er is koffie, thee, water.” En meestal ontspant die persoon dan vanzelf en durft een paar vragen te stellen. BlinkOut is een plek waar je zeker niet met een superconcrete vraag moet binnenstappen. Dat is helemaal goed.
Persoonlijk werkte dit in het begin voor mij ook: de rust, tijd en ruimte hebben ervoor gezorgd dat ik hier ook een tweede keer kon binnenkomen. En dat wil je uiteindelijk toch bereiken.
Is er nog een moment dat jij hier enkel kan “zijn”?
Alsmaar minder, maar het is goed zoals het nu is. De stiltekamer ontvangt mij nog altijd, minder, maar ze zal niet weglopen.
Bedankt, Liesbeth, voor dit open en fijn gesprek.
Jij bedankt!
Annemieke Elst