Het waait al even door het land
Vlam mee onzichtbaar ziek
Want xinix betekent vaak ik weet ook niet wat het is
Ik hang aan hartjes alle dingen op die ik nog wel kan doen
Hoe voelt iets er dat dagelijks is maar niet zichtbaar de ruimte vult?
Want als het bestaat
Weet je nog niet hoe het is
Om te leven met iets dat niet zichtbaar is?
We struikelen door onzichtbare drempels
En we vallen, keer op keer, zonder schijnbaar duidelijke redenen
Dus geven we taal
Voor datgene dat er voor de ander zo schijnbaar nog niet was
En herkende we
Waar we al jaren mee worstelen
We hobbelen vooruit
Op een zelfgekozen ritme
Waarom voel ik me soms dan zo uit de maat?
Angsten, drempelvrees, men eerste gevoel is nog niet vertreerd
Tot ik weer even rust moet nemen met een minuut stilte
Het is pas in de stilte
Dat we voelen waar we met onze laatste energie voorbij holden
Maar als je stem breekt
Mag je de mijne lenen
Ik wachtte in mijn sprookje op een frog
Maar ik kreeg brain fog in de plaats
Confronterend eerlijk
We kunnen enkel
Onzeker
Geloof mij echt
Als ik echt mijn best doe
Met elke spier en bindweefsel waaruit ik besta
Met elke stap waai ik er 5 verder weg
Maar ik blijf. Mij. Tegen. Kanten.
Er zitten toch veel luierikken tussen
Maar gij niet ze
Maar toch zeg ik niet in je gezicht, ze
He jij, ziekte
Word jij mijn bondgenoot?
Ik zeg dat ik kom maar wij zijn met 2
Dus speel ik tegen jou
Open kaart
Bewaak jij dan mee mijn grens?
Respecteer jij mijn limieten
Zonder inboeting van autonomie
Want mijn energie
Is toch zo laat
Maar wij zijn hier
Veel mensen hier chronisch ziek
En we zijn er toch
We doen het toch
Bouw ook op onze schouders ook als zijn mijn schouders moe
Mag ik mijn energie alsjeblief sparen
Voor het léven
Dan al die uitleg constant aan jou te geven?
Want bij mij is geen bloed of blauwe plek
Maar de pijn zit verankerd in mij
Vergeet mij niet
Blijf mee zoeken
We weten zo veel maar ook zo weinig
En tzijn dezelfde groepen die steeds weer onbegrepen wordt
Wij moeten niet beter leren uitleggen maar wil jij alsjeblieft beter leren luisteren
En alsjeblieft, niet zo die meningen
Ik was een ratrace mee holler
Maar ruilde die drukte in voor dankbaarheid en ik neem tijd
Voor die andere bril die ik opneem
Er wordt zo veel voorbij gehold
Maar hier
Nemen we even tijd
Voor rauwe kwetsbaarheid
Die er mij, voor ons, altijd, volledig mag bestaan, landen en zijn
(geschreven en voorgedragen door Lies Van Den Plas, tijdens de GZNA-sessie van 20 december over ‘onzichtbaar ziek zijn’ in BlinkHuis Mechelen)